Leest meer!

Het kwartje valt nog niet als ik woensdag, net na het middaguur, mijn flatje aan de Zuid-Peterstraat uitstap en richting Hommelseweg loop. Dat is een kleine twintig meter. Ik loop de hoek om richting spoorviaduct en zie rood witte linten, een dwars op de weg geparkeerde politiewagen en wild gebarende agenten. Ik kijk achterom om te zien tegen wie ze het hebben en zie tot mijn verbazing nog meer druk gesticulerende mannen en vrouwen in blauw. Ik, de onnozele, begrijp uiteindelijk dat ze het tegen mij hebben. Zoveel politie-aandacht kan nooit goed zijn en loop snel het trappenhuis van mijn appartementencomplex weer in. Achteraf blijkt dat ik mij op een lousy paar meter van de gijzelnemer bevond die zich heeft verschanst in de politie-wijkpost op de hoek Zuid-Peterstraat-Hommelseweg. Sniper De Hommelseweg in de wijk Klarendal in Arnhem is - hoe zal ik het omschrijven - nogal levendig. Van alles wat: de hoogste coffeeshopdichtheid van de Veluwezoom, alle nationaliteiten ter wereld, k...

Jarenlang troostte ik mij zonder veel overtuiging met de gedachte dat het halen van mijn rijbewijs pas in mijn volgende leven prioriteit zou worden: deze editie zou het hem namelijk niet meer worden. Niet dat ik het niet geprobeerd heb maar vlak voor mijn geboorte stond ik kennelijk nog te dralen bij de balie Zinloze Kennis toen de Rijvaardigheid al werd uitgedeeld. Anderzijds knaagde het wel aan me: vorige week stond ik weer eens bij nacht en ontij op een bus te wachten in één of ander hellhole waar ik die dag een foto-opdracht had gedaan. Ik voelde me een hopeloos ouwe loser en de loodzware foto-tas droeg ook niet bij aan een goed humeur. Als je in de file staat kan je tenminste nog eens lekker de verwarming opstoken, Rammstein meeblèren en in je neus graven. Ik ben goed met cijfers zolang het onzinnige berekeningen betreft en kwam tot de treurige conclusie dat ik in mijn leven ongeveer een jaar heb weggegooid met het wachten op openbaar vervoer. Bewijsstuk A Begin jaren ’...

Mijn bescheiden carrière als verslaggever kwam in 1983 vanuit het niets in mijn schoot vallen. Een kennis van mij schreef recensies voor het plaatselijk nieuwsblad Ede-Stad van de bandjes die optraden in jongerencentrum Oktopus. De beste man was echter ontevreden over het feit dat de hoofdredacteur het waagde zijn stukken voor publicatie geschikt te maken en vroeg of ik geen interesse had om het van hem over te nemen. Waarom hij dat uitgerekend mij vroeg was een raadsel: misschien speelde mee dat ik een bril droeg en derhalve intellectueel. Eindstand was dat ik er wel oren naar had. Eerst even over Oktopus: iedere rechtgeaarde Edenaar waarschuwde in die dagen zijn of haar kinderschare voor de verderfelijke invloed van dit alternatieve uitgaanscentrum. Het gerucht ging dat er uitsluitend hippies kwamen en er zelfs drugs werden gebruikt. De vrije seks kon dan ook niet ver weg zijn en in het behoudende heidedorp deed men niet aan die viezigheid. Kortom: allemaal redenen om daar als jong...

Als ik ergens een hekel aan heb op Facebook zijn het de ongevraagde meldingen van vrienden als ze iets mankeren ("...vanochtend waren de aambeien alweer groter!”, gevolgd door 180 likes) maar in dit geval gaat het om iets echt afschuwelijks, en wel De Mannengriep. Ik vond het al zo vreemd: heel Nederland liep te snotteren terwijl ik in relatieve gezondheid door het leven huppelde. Maar ik kan u meedelen dat de man met de hamer vorige week ook mijn deur heeft ingeslagen dus ik hoef me niet meer buitengesloten te voelen. Als ik gierende griepvirusjes in mijn lijf heb moet ik niets doen waar enige hand-oog coördinatie bij gewenst is: eigenlijk kan ik alleen als een aardappelzak op de bank hangen en met tranen in mijn ogen mijmeren over mijn onvermijdelijke sterfelijkheid. Dat stelde mij wel in staat om veel tv te kijken en met het verkiezingscircus in full-swing was er veel te genieten. Bovendien ben ik een zwevende kiezer: ik kom er maar niet uit op wie ik moet stemmen 15 maart ...

“Vaak ben je te bang!” Sommige opmerkingen wil je niet horen van een chauffeur en al helemaal niet tijdens een inhaalmanoeuvre op een bergweg. Evengoed heb ik geen keus want ik ben slechts inzittende en zodoende overgeleverd aan de grillen van de mensen die wel mogen rijden. Het loopt goed af, waarmee de waarheid van dit credo maar weer eens is bewezen. Uitzicht op de Kresna kloof, Bulgarije 2014 Decor is het ruige zuidwesten van Bulgarije, oktober 2014. We zijn met vijf mannen onderweg naar de Kresna Kloof in het Pirigebergte (wie kent het niet?). Het vormt het onderzoeksgebied voor zoon Milos en studiegenoot Hans. Zij lopen een half jaar stage bij natuurbeschermingsorganisatie FFWF die probeert de vale gier weer terug te laten keren in dit gebied. Die gieren kunnen ook niks zelf, stelletje loservogels. In het Bulgaars barrel bevinden zich zoon Milos, zijn beste vrienden Steve en Piet en twee ouwe lullen, te weten Erik Lenderink en onderhavige contractant. De autoraampjes hebb...

Ik ben opgegroeid met klassieke muziek. Mijn vader was een liefhebber en op de zondagochtenden dat we nog het gezin Van Leest vormden kon ik bij het ontwaken vanuit mijn bed al bepalen hoe de vlag er stemmingtechnisch bij hing. Een hoornconcert van Mozart betekende: niet om over naar huis te schrijven. Zo zou die ouwe het zelf hebben geformuleerd. Ik zou zijn bui liever omschrijven als chaggerijnig en de rest van de zondag zou het regenen en op z'n best tenenkrommend saai zijn. Ongewild kreeg ik thuis veel klassieke muziek mee maar naarmate ik opgroeide, mijn ouders scheidden en pa op zichzelf ging wonen, veranderde de playlist in ons gebroken gezinnetje in Gematigd Modern. The Dubliners, The Beatles, The Eagles, ELO, Steely Dan, jazzrock en dixieland... Dat laatste was geen onverdeeld genoegen maar mijn moeder werd er blij van dus wie was ik om te gaan lopen zeiken? Alles beter dan een hoornconcert op zondagochtend. Tom Hulce als Mozart in "Amadeus" uit 1984 va...

Op een zaterdagochtend begin jaren '70 had ik een openbaring. Onder de douche bedacht ik dat ik popster wilde worden. De voordelen leken eindeloos: onbeperkt aandacht, lekkere wijven, sloten met geld en ondertussen nog wat van de wereld zien! Dat leek me wel wat. Fatal flaw in het plan was dat ik geen stoer instrument speelde. De klarinet bleef een rare toeter en de laatste hits die met zo'n geval waren gemaakt stamden uit de tijd van Mozart. Ook populaire nummers waarin een prominente rol voor de blokfluit was weggelegd - waarop mijn broer en ik behoorlijk virtuoos konden spelen - kwamen niet voor in de Top 40. Zowel mijn broer Jules als ik wilden niet lullig doen toen mijn moeder aangaf het een goed idee te vinden als wij de fucking klarinet gingen leren spelen na het behalen van ons diploma Algemene Muzikale Vorming. Jules haakte al snel af want werd fysiek onpasselijk als hij op dat ding moest blazen. Ik snapte hem wel. Onder zachte dwang van een pistool in mijn nek ben...