Tempo de cachorro

Omdat Nederland in de greep is van de Siberische Beer (zoals een hysterische weerman het vorstinvalletje van dit moment noemt) zijn Gemma en ik vanochtend fijn een stukje naar de Portugese Algarve gevlogen. Geen zin in dat eeuwige elfstedengeouwehoer en gevoelstemperatuurgeneuzel. Vanochtend appt Joyce, het dappere nichtje van Gemma, dat ze bij 30 graden vorst aan het snowboarden is op één of andere vrieskisthelling in fucking Oostenrijk. Dat is pas koud, lijkt mij.

Remains of the day

Maar goed: karma is a bitch, want het weer houdt hier niet over. Het dooit weliswaar flink, maar de gestaag neerdenderende lauwe regen is toch ook weer niet een onverdeeld genoegen. “Vanochtend scheen de zon nog!”, appt importlocal Aart. Hij is duidelijk ontdaan dat we slecht weer hebben meegenomen. “De hele winter is het hier prachtig geweest!”. De volgende keer nemen we weer gewoon drop en frikandellen mee.

De rayonhoofden van Fuseta zijn al sinds de laatste ijstijd niet meer in actie gekomen. Die zitten zoals altijd stoïcijns onder een waterdicht zonnescherm van een terras de chaggerijnige toeristen te observeren. Wat doe je in godsnaam als het kutweer is en je hebt alleen wat summiere winterkleding bij je voor als je je auto weer moet opsnorren op Eindhoven AirPort? Port drinken, dus. Dat kan goedkoop hiero, en met de houtkachel in Casa Marijke (onze onvolprezen uitvalsbasis in de Algarve) op standje 40 wordt het nog gezellig ook. En we hebben Nederlandse tv: Mies Bouwman dood, de Nederlandse olympiërs gehuldigd en baby Hannah ongedeerd teruggevonden. We zijn er echt even uit.