Leest meer!

Omdat Nederland in de greep is van de Siberische Beer (zoals een hysterische weerman het vorstinvalletje van dit moment noemt) zijn Gemma en ik vanochtend fijn een stukje naar de Portugese Algarve gevlogen. Geen zin in dat eeuwige elfstedengeouwehoer en gevoelstemperatuurgeneuzel. Vanochtend appt Joyce, het dappere nichtje van Gemma, dat ze bij 30 graden vorst aan het snowboarden is op één of andere vrieskisthelling in fucking Oostenrijk. Dat is pas koud, lijkt mij. Remains of the day Maar goed: karma is a bitch, want het weer houdt hier niet over. Het dooit weliswaar flink, maar de gestaag neerdenderende lauwe regen is toch ook weer niet een onverdeeld genoegen. “Vanochtend scheen de zon nog!”, appt importlocal Aart. Hij is duidelijk ontdaan dat we slecht weer hebben meegenomen. “De hele winter is het hier prachtig geweest!”. De volgende keer nemen we weer gewoon drop en frikandellen mee. De rayonhoofden van Fuseta zijn al sinds de laatste ijstijd niet meer in actie gekomen. D...

Vanochtend werd ik dankzij de Dienst Herinneringen van Facebook attent gemaakt op het feit dat ik precies twee jaar geleden in het Spaanse Malaga was. “Nou en?”, denkt u terecht. Echter: als chronisch aandachtsorgel zijnde heb ik de onbedwingbare neiging om mijn Andalusische overdenkingen met jullie te delen. Gemma en ik besloten begin 2016 dat er nodig wat vitamine D moest worden bijgetankt om de bleke winterwangen wat op te fleuren. Op naar Spanje dus en gelukkig deed de Zuid-Spaanse zonnekust ook in het holst van de winter van 2016 haar naam eer aan. Bovendien vielen we met onze feestneuzen in de boter. Malaga bleek veranderd in het Oeteldonk van Andalusië want het was carnaval! Dat betekent hordes verklede gezinnen op de straten en een spectaculaire lichtversiering over de gehele lengte van de Calle de Marqués de Larios (wie kent het niet?). Op het grote podium op de Place de la Consticiuon werd 's middags uitbundig Kindercarnaval gevierd. Groepen blagen, schattig verkleed ...

Van alle infantiele obsessies die ik heb is die voor sneeuw toch wel behoorlijk excentriek. Ik begin met deze ontboezeming omdat de sneeuwkoorts oploopt nu de meteorologen voor het komende weekeinde een aantal vlokken voorspellen. Code Rood Inmiddels ben ik op de leeftijd dat ik warm zomerweer prefereer: mijn ouwe botten functioneren nou eenmaal beter bij een graadje of 33. Toch kan ik enige opwinding niet ontkennen als die rooie weergod van het journaal een wondere witte wereld belooft. God mag weten waar die fascinatie vandaan komt. Ik hou het er maar op dat ik in mijn vorige leven waarschijnlijk een gezellige sneeuwpop ben geweest. Toch zal ik bijvoorbeeld niet snel op wintersport gaan. Hoewel ik louter vrolijke verhalen hoor van vrienden die in september al ongeduldig de dagen aftellen vooraleer ze weer aangeschoten van de zwarte piste kunnen afrollen, heeft deze tak van vermaak me nooit echt wat geleken (met uitzondering dan misschien van dat aangeschoten worden). Wat ...

Voorjaar 1983 wilde het toeval dat zowel mijn verkering als die van mijn broer Jules ongeveer op hetzelfde moment uitgingen. Na al het gemiezer van de maanden daarvoor wilden we om die reden allebei graag even de zinnen verzetten. Mijn broer stelde voor om weer zo’n gezellige roadtrip te gaan doen: dat hadden we twee jaar daarvoor ook gedaan en dat was ons uitstekend bevallen. Het concept van net zolang doorkarren totdat je de Middellandse Zee inrijdt was even simpel als uitdagend, zeker voor Edese jongens die niet veel gewend waren. In die jaren had Jules zijn zaken al goed voor elkaar: een baan, een fijne flat en een Alfa Giulia met notenhouten stuur. Ik was kunstacademiestudentje en het ontbrak mij aan de spreekwoordelijke nagel om mijn kont te krabben: mijn broer bood mij echter de gelegenheid om de tijdelijke treurigheid te ontvluchten. Jules was toen al wat verder gevorderd in het groots en meeslepend leven dan ik en hij had het briljante idee opgevat om - voordat we richt...

Op mijn zesde kreeg mijn zelfbeeld een gevoelige deuk nadat de schooldokter had vastgesteld dat mijn ogen niet up-to-scratch waren: ik moest aan de bril. Jeugdige vierogen werden in die tijd nog gewoon wijsneus of professor genoemd en zelfs met mijn primitieve esthetisch inslag stelde ik vast dat ik het geen sieraad voor mijn tronie vond. Bovendien: Ivanhoe droeg toch ook geen bril? Gelukkig vond mijn moeder het wel schattig, hoewel ik dat nauwelijks als een geruststelling ervoer. Het feest werd compleet toen twee weken later bleek dat mijn broer Jules ook slechte ogen had en vanaf dat moment waren we de brildragende broertjes. Ik voelde dat niet als gedeelde smart. Ik denk eerder dat ik rond die tijd het begrip “nerd” heb uitgevonden, maar wil me daar niet over op de borst kloppen natuurlijk. Een van de minder erge montuurkeuzes uit die tijd, kwa haar echter... Alles went, zelfs een bril. Uiteindelijk zag ik dat er ook heus wel coole brildragers waren: John Lennon, mijn Fey...

Mijn moeder is dol op Ierland. Waar die fascinatie vandaan komt is geleerden nog een raadsel maar het feit ligt er. Mijn broer en ik zijn dan ook opgegroeid met muziek van The Dubliners: een stelletje luidruchtige harige mannen met een banjo die zingen over whisky, Wild Rovers en nog meer whisky. Niet echt waar ik op zat te wachten als puber, maar goed: mijn broer en ik beheerden de pick-up in Huize Van Leest tot onze spijt niet alleen. Een aantal jaren na de scheiding van mijn ouders besloot ma dat ze in haar eentje op vakantie wilde naar Ierland. Er was akelig weinig vakantiebudget maar -in tegenstelling tot onderhavige contractant- hield ze een nauwkeurige administratie bij en had ze letterlijk tot op de penny berekend wat ze daar kon stukslaan. Als ik me goed herinner lag het dagbudget rond de 12 gulden. Doortastend en charmant als ze is sloeg ze eenmaal ter plaatse een native aan de haak. Hoewel onze dappere moeder niet gehinderd werd door al te veel kennis van het Engels bleek ...

Op het centrale pleintje drinken we goeie koffie zonder hipsterflauwekul terwijl Gemma en ik de Portugese grijze golf gade slaan. Twee opa’s van minstens 145 jaar ieder bekijken routineus de voorbijlopende toeristen. Af en toe wordt er iets gemompeld totdat een geriatrische gabber van ze aan komt kachelen op zijn scootmobiel en zich bij hen voegt. Na een korte begroeting valt het gesprek tussen de drie stil en wordt er voornamelijk in de leegte gestaard. Ik schat dat Senhor Scootmobiel nog zo'n 10 procent van zijn eigen tanden in zijn mond heeft maar hij maakt dit meer dan goed met een indrukwekkend gevalletje struma. Lichamelijk ongemak van anderen werkt nooit bevordelijk op mijn eetlust dus leg mijn broodje kaas nog even terzijde. Fuseta ligt een kleine kilometer of 20 ten oosten van Faro en dat is het onaangeharkte deel van de Algarve. In dit "afvoerputje van Europa", zoals onze gastheer en importlocal Don Arturo Van Amerongen deze streek omschrijft, zijn de stranden...